binnenstebuitenste

Camino

Het vanzelfsprekende onberekende
van de wandeling van mijn leven

waar achteraf bekeken
alle uren, dagen, weken
alledaags vertouwd bleken

zoals je niet had gepland
zoals je niet had gewenst
kwam alles toch nog goed

Kapot

Geknepen
gesplet
uiteengereten en geplet
trappen
knarsen
krassen
krabben
stukhakken
knappen
snakken naar kapot
totdat het langzaam
verrot

Pijn

Je was zo mooi

je ogen zo helder blauw

de ware liefde wilde jou
 

maar de bevestiging van je falen

werd groter dan je idealen
 

machteloos en ongelukkig

klein, jaloers en o zo nukkig
 

nu ben je niet leuk meer om mee te zijn

verzopen in je eigen pijn

Snot

Er zit snot op mijn kleed
snot op mijn wang
snot op mijn vestje
snot op mijn behang

en ik jank en ik jank en ik jank en ik jank

tot mijn ogen dik zijn
tot mijn buik bijna barst
tot alles vol zit met slijm en snot
jank ik me helemaal kapot

Ontworpen om te vergeten

zodat ik met het hart leer weten

wat het verstand te boven gaat

Gluren

Zou zo graag even binnengluren

onzichtbaar zwevend, het hoeft niet lang te duren

bij mijn oma, mijn moeder en de bovenburen

om te zien wat ze eten in de avonduren

hoe het met ze gaat, achter de muren

en ze dan, indien nodig, wat liefde sturen

Onder mijn arm

Ik lig hier heerlijk

met jou onder mijn arm

omdat dat dus ook kan

jij,

als man

onder mijn arm

Hyena’s

Focking bang
of ik het wel kan
vrees om niets
stress om ook zoiets
buikpijn, angstzweet
mijn allerlaatste noodkreet
de vrees om te falen
groter dan mijn idealen?

Stop dat angsthaas!
gooi mezelf voor de hyena’s
tijd om te leeuwen 
te vechten met schreeuwen
genoeg van het denkwerk
geen gedachte zonder keurmerk
enkel liefde en lofzang
in het nu is niemand bang